Mijn verhaal
Het verlies
In 2018 verloor ik mijn zus, Sandra, aan zelfdoding.
Al vanaf haar pubertijd worstelde zij met depressies, na 20 jaar strijd is dit haar op 33 jarige leeftijd fataal geworden.
Het Proces
Na haar overlijden heb ik samen met mijn moeder deelgenomen aan een lotgenotengroep. Het contact met lotgenoten heb ik altijd als fijn ervaren, je wordt je er bewust van dat je (helaas) niet alleen bent.
Daarnaast heeft wandelen een belangrijke rol gespeeld in mijn verwerkingsproces. Het wordt wel eens vergeleken met meditatie, en ik heb gemerkt dat na een uurtje wandelen, vooral tijdens moeilijke periodes, er een merkbaar verschil is.
Tijdens mijn eerste langeafstandswandeling is het wandelen zelfs een symbool geworden van mijn rouwproces. Bij een tocht van 500 km moet je niet naar het eindpunt kijken, maar je concentreren op de stappen die je nu moet zetten. Uiteindelijk kom je er!
Doel
Mijn doel is simpel, op een laagdrempelige manier in contact komen met mensen. Dit kunnen vreemden zijn die ik onderweg ontmoet, of mensen die ik via verschillende kanalen uitnodig om een stuk(je) mee te lopen.
Door open te zijn over mijn eigen ervaringen hoop ik meer openheid en bewustzijn te creëren en deze vaak moeilijke onderwerpen beter bespreekbaar te maken.
Tot slot wil ik mensen ervan overtuigen dat wandelen, of andere vormen van fysieke activiteit, een belangrijke rol kunnen spelen in het omgaan met verlies of depressie.